As mouras son seres míticos do folclore galego, herdeiros de antigas divindades ou espíritos da natureza de tempos prerromanos e célticos. Representan a fertilidade, a riqueza da terra e o misterio do mundo subterráneo.

Descríbense como mulleres de grande beleza, con longos cabelos dourados ou negros, e ás veces vestidas con roupas brancas ou de cores brillantes. Habitan en covas, fontes, ríos, castros e mámoas. Moitas gardan tesouros ocultos ou están “encantadas”, agardando que alguén rompa o seu feitizo a través dunha proba de valentía ou pureza.

Ás veces poden transformarse en serpes coroadas, e adoitan aparecer en datas máxicas como a noite de San Xoán. Teñen tamén un forte vínculo coa música e o canto: moitas lendas contan que entoan melodías hipnóticas ou tocan instrumentos como a arpa, a pandeireta ou a gaita para atraer ás persoas cara aos seus dominios ou celebrar antigos rituais.

O Charango ten orixe da antiga Vihuela de man, cordófono introducido a América durante a conquista.
Os antecedentes áchanse nas portadas de pedra da Iglesia de San Lorenzo da cidade de Potosí, que se comezou a construir no ano 1547, onde se pode apreciar a dúas sereas que tocan o charango.

A escena deste mural sitúase nunha paisaxe do Altiplano, hábitat da representativa Parina grande (Flamenco andino) e de comunidades quechuas e aymaras, en territorios actualmente relacionados a Perú, Bolivia, Arxentina e Chile.

“Para as comunidades indíxenas, o proceso de creación musical constitúese nunha experiencia moi particular, na que participa un intermediario entre o mundo da superficie e o mundo das profundidades. O acto de “sacar” as melodías forma parte dunha concepción metafísica onde o plano consciente do cotián compleméntase co inconsciente dos soños e onde o límite da cordura é moi difuso, por tanto susceptible de ser traspasado.”

Nesta ocasión, o artista achega a súa arte e tradición musical para facer de Fene un lugar aínda máis plural e multicultural.